(46) 
Koln te Blaker) dat zij dezelfde is; die 
op deze aarde heeft geleefd, het gelieugen van 
‘het geen ‘zij héeft verrigt, hare wijze van den- 
kKén er gevoelén, liaré hebbelijkheden en nei- 
gingen: én zouden wij daaruit niet met de groot- 
ste, wäärsehijnlijkheid mogen besluiten, dat de 
gezäligden in het volgend leven zullen blijven 
‘imehet bezit van ‘die kundigheden, welke zij 
-hier-hebben opgedaan? Dat zij ‘ook daar zich 
op derzelver vermeerdering zullen blijven toe- 
deggen;, en‘ dat ‘dit een- gedeelte van hun geluk 
mul Hitmaken? Uwmers in zoo verre, als de 
Wetenscliappen ; welke zij ‘hier hebben beoe- 
fend5 niet gekeelmútteloós err ‘onbruikbaar voor 
Mer worden gemaakt - door ‘hunnen veranderden 
efestand,9 Wanmeer wij óns ‘het boven berede- 
meerde herinneren, zullen wij daaraan niet 
‘kannen twijfelen eponegter À | 
En Bindelijk: de Heilige Schrift beschrijft ons 
den toekotmstigen getakstaat wel als eene ruste 
van ällen moeijelijken arbeid, van alle leed en 
oerdriet; (U) maar geenzins als eenen toestand 
wan luiheid en werkeloosheid. Tutegendeel zij 
“steltrons de gezaligden voor als dege, bezig. en 
gelukkig dóór Godverheerlijkende werkzaam 
‘heid. In alle de Wi dor ed verklaart zij 
ikt iperresnanrt | Ke 4 is 
de) Z bl. 27 EN Ke 
(d) Openb KHE, 43.0 liber AVsyed, oovod vod 
