(4) 
awibest ‘té zijn in Grieksche dichteren ‘en: zelfs 
in andere. meer geleerde Grieksche'schrijveren. 
Doch men: maakt zich echter buiten twijffel 
een/veel-te groot:denkbeeld van zijne geleerde 
kéid, wanmeer- meu“ hem met somimiger eene 
groote mate” vän” kundigheid im elle mensche 
dike wêtétischappen’ toeschrijft; (r) en het be- 
Höeft ons niet te bévreemden, dat hij ook der- 
“zelver beoefening niet aanbeveelt, als bevor- 
‘derlijk aan de“ hentelsche gelukzaligheid, wan 
neer wij slechts onder het oog houden het- 
geen boven (s) gezegd is aangaande den toe- 
‘stand dér wetenschappen ten tijde van de'eer- 
ste verbreiding van het Christendom. 
_ Hoezeer wij intusschen weinige, of liever 
geene, “stellige uitspraken zelfs in die Heilige 
Schriften, aan welke wij de zekere kennis en 
‘verwachting: eener aanstaande hemelsche geluk 
zaligheid: te danken. hebben, vinden, welke ee- 
‚ne. regelregte aanbeveling behelzen van de be- 
oefening der wetenschappen, als dienstig tot 
het meergemelde einde; geven echter die Hei- 
lige Schriften ons, op meer dan eene wijze, 
ir JE aan- 
Ar) 2 Miert Binleit. in die Schrift. des N.B. 
r Th, 8. 162 folgg. 4e dusg. én “de ' aldaar aânzehaalde- disser= 
tie vän Plint de erudit. Pauli Jud. non Graeca. 
Ber dE at 
(5) z. bl 36 en volge. 
