(264) 
ten hebben en ‘behouden op de Een ôn- 
zer zaligheid. | | 
_Om van deze Wetenschappen in dit leven niet 
alleen, maar ook in het volgende, het meeste 
nut te trekken ‚ishet van belang, dat wij der- 
zelver beoefening die rigting geven, door welke 
wij ons, op de in deze verhandeling gelegde 
gronden, mogen beloven, dat zij ons in de eeu 
wigheid het meest bijblijvend nut zullen knn- 
nen aanbrengen. 
Dat kan men doen door die Wetenschappen, 
voor zoo ver zij daartoe geschikt zijn, te be- 
oefenen als hulpmiddelen ter vermeerdering van 
onze kennis van God en Zijne dienst, of althans 
bij voorkeur zijnen tijd en vlijt te besteden 
aan die gedeelten derzelve, welke de meeste 
blijvende waarde moeten worden geacht te be- 
zitten, en haar steeds te beoefenen met het uit- 
zigt op een toekomstig leven en deszelfs za- 
„ligheid: en dat kan niet alleen dienen, om 
ons van dezelve het meeste nut te doen heb— 
ben in dit en het toekomstig leven: maar 
het verdient ook daarom te worden aanbe- 
_volen, om dat het niet kan missen eenen zeer 
gunstigen invloed te hebben op onze hoog- 
schatting voor en ĳverige beoefening van de 
Wetenschappen. Het kan toch-niet anders, of 
ki het 
