(zo) 
wreemdelingschap spreken de vrome. Aardsva= 
deren. van hun tegenwoordig leven; maar zis 
die alzoo spreken, betoonen zij niet klaarlijk , 
dat zij een beter: Waderland zoeken ‚ hetwelk 
aanstaande is? treffend is ook hier het reeds 
zoo vroeg geboekt verhaal der opneming van 
den Godvruchtigen Hrenoem, en, worden wij 
door hetzelve niet regtstreckts, op het denk 
beeld gebragt, dat ofschoon de mensch ook van 
de aarde wordt weggenomen, hij daarom niet 
ophoudt te leven? en wie, eenigzins bekend met 
den inhoud der schriften van Davro en SA- 
OMO; zoude de talrijke toespelingen zich niet 
herinneren welke men in dezelve overal op een 
teven na dit leven aantreft? verrukt voelde zich 
Davros vriend, Azar, door deze gedachte, 
zijne uitzigten werden ruimer , hij vergat bij de- 
zelve, het leed, en het verdriet der aarde, | 
want sprak hij, Gi zult mij leiden naar uwen 
raad, en daarna opnemen, in heerlijkheid: 
Gi zijt de rotssteen mijns harten, tot in eeu= 
wigheid! en hoe kon Saromo verklaren, -dat 
de regtvaardige tot in zijnen dood vertrouw 
de :— dat de geeshdes menschen tot God weder- 
keert, die hem gegeven heeft, indien hij zich 
niet overtuigd had gehouden van een voortdu 
rend 
