( 19 ) 
tegenwoordige- ligt opgesloten, als het tegen= 
woordige in het onafscheidelijkst verband tot 
het voorledenestaat, Het is zoo, er zijn er ge- 
weest (f) die gewild hebben, dat de ziel 
bij den dood in eenen zekeren slaap verviel, 
en alle bewust zijn van denken, gevoelen en 
handelen verloor; maar dit gevoelen is lijnregt —_ 
strijdig tegen de kennis die wij van onze ziel 
hebben, als van een altijd werkzaam wezen, 
en is te eenemale van allen grond ontbloot (2). 
Trouwens, wanneer onze ziel ophoudt te wer= 
ken, «dan houdt zij ook op te bestaan; werke 
loosheid , voert hare vernietiging mede, en de 
slaap der ziel is dus — eene ongerijmdheid. Hoe 
veel helderder, waren dan niet te dezen aanzien 
de begrippen der ouden, en riete duidelijk, en 
vere 
(f) Namelijk de Psychopannuchiten, z, over hun gevoelen; 
B, Muxrineue, Compend, Theol, Theor, (Ed, meer) page 
675. Venema Hist, Ecol, t, 4, pag. G2osqq: REinnaArn, Vor= 
lesungen uber die Dogmatik „(Amberg , und Sulzbach 1801) s. 65ge 
_(g) Het bewijs toch, dat men voor deze stelling zoude wils 
len ontleenen uit den diepen slaap, uit-eene langdurige onmagt, 
enz, doet niets ter zake; want de waarheid van alle deze toestanden 
der ziel schijnt eenvoudig deze te zijn, dat wij ons niet herinnee 
ren, hoe en op welk eene wijze onze geest gedurende dezelve 
werkzaam geweest is, Zoo Jroomen wij ook altijd, maar wij verge« 
‚ten dikwerf onze droomen, en bewaren. het aandenken niet, der 
beelden, die ons gedarende den slaap voor der geest hebben gezweefd, 
