(ag). 
op ons afschitteren 2 zoude onze, voor steeds 
toenemende volmaking vatbare, geest dan niet 
dubbel in de gelegenheid zijn, ter ontwikkeling 
en veredeling zijner krachten en vermogens? 
zouden wij dan door het besef der voortdurende 
bevrediging dezer behoeften van onze ziel, en 
door het uitzigt van al langer zoo meer , de vol- 
maaktheid te naderen, ons niet onuitsprekelijk 
gelukkig gevoelen? 
Maar nu de vraàg zelve ! L— zullen wij in dien 
stand’ des toekomenden geluks, eenige vrucht 
kunnen inoogsten van VVetenschappen in het 
vroegere leven, door ons aangekweekt en be 
oefend? Vergis ik mij niet, dan dringt ons de 
hoogste waarschijnlijkheid om te’ antwoorden 5 
«Ja! ten minste van zulke Wetenschappen, 
«welke wij met eenige gronden van zekerheid 
«kunnen vermoeden, dat ook ginds bronnen 
«van waarachtig genoegen en van ware geest— 
«beschaving, voor den verhoogden mensch 
«wezen zullen.” Trouwens zal de mensch, als 
mensch, dezelfde blijven ; zullen zijne neigingen, 
gelijk Praro, met grond beweerde, hem 
vergezellen in een ander leven, en kunnen wij, 
om meer dan eene reden, volstrektelijk niet 
vermoeden , dat de dood , welke veranderingen, 
de- 
