“TWEEDE DEEL. * 
[ 
AN zie zoude de Schrijver het ontveinzen, 
dat hij dit gedeelte zijner opgenomene taak, 
voor het, moeijelijkste rekent, en eene zekere 
vrees gevoelt, van in de behandeling derzelve 
niet zoodanig aan zijne eigene begeerte te zul 
len voldoen, als hij zelf gaarne wilde? waarom 
zoude hij voor zich zelven, de moeijelijkheden 
welke hij hier overal ontmoet, de duisternis, 
waarin hij allerwege rondtast, verbergen wil- 
len? waarlijk! zoo wij ergens redenen hebben 
om te belijden, dat wij slechts ten deele ken- 
nen, dan is het opzigtelijk die dingen, welke 
tot de wereld der geesten betrekking hebben! 
vaak weten wij niet wat morgen, wat in het 
volgende uur zal gebeuren, en zouden wij dan 
doorgronden willen, het gene in het genes der 
Eeuwigheid zal voorvallen ! ; 
Doorgronden? Neen! onmogelijk kan dit 
de vordering van het achtbaar Genootschap 
wezen, en gaarne zal het zich te vreden hou- 
den, n, wanneer deszelfs uitgeschrevene vr aag aan- 
lei Eh 
