| (50) 
gen tot zonden, nogtans altijd als eindige wee 
zes onvolmaakt (aa) en als individu’s, hunne 
eigendommelijk (individuëele) neigingen , begeer-— 
ten en gemoedsbestaan, even zeer als op aarde 
hebben zullen. Hoe nu! zoude het niet de 
overeenstemming in dien eenmaligen omgang be- 
vorderen, zoude het niet van den weldadigsten 
invloed op dat toekomstig verkeer wezen, indien 
men zich met de groote Kunst om elkanderen 
naar waarheid te beoordeelen, aanvankelijk had 
bekend gemaakt? zoude zij ons niet de rijkste be- 
looning voor alle aangewende moeiten verschaffen, 
indien zij het middel ware, om hen te leeren 
kennen, die meer dan anderen vöor ‚ons per- 
soonlijk verkeer geschikt zouden zijn, hoe zeer 
dan ook de band eener algemeene hefde allen 
vereenigde? en veilig durven wij daarom op 
grond dezer redenering besluiten, dat een iege- 
lijk, die hier den mensch tot het onderwerp 
zijnes nadenkens kiest, eene wetenschap be= 
oefent, welke misschien, meer daú wij vermoem 
den , eene bron van zaligheid zal wezen, sprin= 
gende in het eeuwige leven! 5,2 
(a a) Natüurlijk vloeit dit voort uit onze beperkte "natuur, gwant 
volstrekte volmaaktheid is alleen eene eigenschap Gods, ook PA v- 
Lus geeft dit niet onduidelijk te kennen, 1 Cor, XIII, 13. Zië 
RriNnHarD Dogm. s. 637 bij wien men gewigtige opmerkingen 
omtrent dit stuk zal aantreffen, 
