( 69 ) 
meesteren, die zelfde mensch is — een vreem- 
deling in de kennis van zijnen eigen geest! — 
een raadsel voorwaar, en eene onoplosselijke 
verborgenheid zijn wij voor ons zelven, welke 
ook enze kennis in andere opzigten zijn moge; 
en wie zal dit niet gereedelijk toestemmen, die 
eenigzins weet, welke wonderbare verschijnselen. 
het nevelachtige magnetisme ons omtrent de 
werkingen, krachten, vaardigheden en vermo- 
gens der ziel heeft opgeleverd! hoe? meenen wij 
te mogen vragen, zullen deze raadsels nintmer 
worden ontknoopt, deze duisternissen nimmer 
worden opgehelderd? zal de mensch altijd een 
vreemdeling voor zich zelven blijven, zal hij 
nimmer, in zich zelven gekeerd, ontdekken kun 
nen kunnen, wat zijn edelst deel, wat zijne ziel 
zij? voorzeker zal hij dit! want wij kunnen im- 
mers redelijker wijze niet denken, dat de Eeu- 
wigheid die in alles den-wasdom van kennis zal 
bevorderen, hier alléén stilstand op dezelfde 
hoogte zal gedoogen? wij kunnen immers niet 
verwachten dat ginds, waar alles voortgang en 
volmaking zal ademen, de kennis van den men- 
schelijken geest op den achtergrond zal blijven 
staan in het vak der Hemelseche wetenschap- 
pen? buitendien, wanneer ergens drijfveren zul- 
len 
