(129 ) 
Sabbáth, verbodene bezigheid. Dat zulk’ een 
onbarmhartig verbod nimmer door Mozes wet 
gegeven was; maar “integendeel de beoefening 
van barmhartigheid en menschlievendheid als 
een eerste pligt daar in was voorgeschreven , 
beweert Jezús. Ook de wet, die een rustdag 
voorschreef , was. uit barmhartigheid ter „ver 
kwikking van;den- mensch. gegeven. Zoo ver- 
re“ was het er van daan, dat daar door de no- 
dige werkzaamheid tot het stillen van den hon= 
ger, het genezen van eenen kranken, en der 
gelijke zoude. verboden zijn. Dit moest bij de 
verklaring en toepassing der wet omtrent den 
Sabbath, en over het. algemeen, bij de- uitleg 
ging der wet van Mozes, wel degelijk worden 
in het oog gehouden. Dit had Davro begre- 
pen, toen hij hongerende de toonbrooden van 
de priesters had begeerd, En deze waren van 
het zelfde begrip geweest, daar zij hem’ die, 
im den hood, hadden toegestaan. Ook strekt 
zich het verbod van te arbeiden op den rust- 
dag miet tot noodzakelijke bezigheid uit, Want 
anders moesten de Priesters, op den rustdag d 
ook hunne dan gevorderde werkzaamheden 
niet verrigten. Soortgelijke handelwijze , door 
het lof verstand zoo zeer gebillijkt, volg- 
den anders die bedilzuchtige Pharizeen zelve, 
wanneer zij een in de gracht gevallen beest, 
Je on 
