(tot) 
ijk stond, en wuêtop hij éven zoo bâed gls 
“Zij zoude ‘kunnen roeden, dudten hij wilde, op 
te noemeén. Tot deze hoofdzaken bekoort 
tiet slechts besnéten, ven Fsruêliët en wel eén 
Benjemürtiet, maär ook ten Hebrdër wit dé 
Hobreen, dat is éen Hebreër bij uitsték te zijn. 
Zulk een Hebreêr nu bij witstek ‘wás, getik 
Paurvs zijne eigene levenswijze ‘beschtfijft , niet 
stechts onberispelijk in’ het stipt waarnemen der 
wet-óf der inzettingen vân Mozes, maàr volg= 
de ook de wet der Pharizeen ; päin de wét vän 
Mozes waär volgens hunne wöbrsdnén “en 
bij voegselen. 
Zulke iĳveraars voor Mozrs wet waren het, 
tegen welke de Apostel gedurig ket harnas moest 
aantrekken. | 
In zijnen brief aan de Gollossensen , Hoofdsts 
II, vers 8—1g heeft hij ook wederom dezen 
op hetoog. Hij waarschuuwt aldaar de Chris= 
tenen uit. de Heidenen, dat zij zich niet zouden 
laten verleiden door zi Joodsche wijsbegeerte 
of Godgeleerdheid. «Want dat hij deze bedoelt 
met het woord Piaost@ia vers 8 gelijk Scuuev- 
SNER (x) in navolging van anderen: ‘opgemerkt. 
is, uit het gansche redebeleiëd in "dit ven de vols 
gende versen duidelijk genòeg op te maken.— 
‚M ol. 
(x) In zijn aamgeh. Lexicon bij dit woerd. 
