(74) 
bezit dier heilige oorden, schijnt niet “weinig 
toegenomen. te zijn met den aanwas der Joden, 
die in Samarie-hun verblijf kozen. Ondertus-. 
schen. dwaalden zij zoowel ten vopzigte van 
de plaats, die als een. middenpunt ter ver- 
eeniging der aanklevers van den waren Gods- 
dienst, door Israëls God voor eenige eeuwen 
was vastgesteld, als ten opzigte van hunnen 
oorsprong. Niet in de omstreken van Sichem, 
op den- berg Gerizim, maar te Jeruzalem op 
den berg Sion was de plaats der aanbidding. 
Niet uit de Samaritanen, maar uit de Joden 
moest het heil, dat God door ABRAHAM en 
zijn nageslacht der wereld beschoren had; voor= 
komen. Dit Joodsche geloof steunde op eenen. 
redelijken grond. Dat der Samaritanen niet. 
_ Het is dit, dat de Zaligmaker aande Sicha- 
ritische vrouw onder het oog bragt, ter op- 
lossing van het Godsdienstig geschil , het welk 
zij al dus voorstelde: Onze. Waders hebben 
op dezen berg aangebeden en gÜ lieden zegt; 
dat te Jeruzalem de plaats is, alwaar men aan- 
bidden moet. Het was waar, dat ABRAHAM 
en JAcoB omstreeks Sichem altaren ter eere 
van hunnen God hadden gebouwd. En daar 
men, in over oude tijden gewoon «was , zulke 
altaren op hemel hooge bergen te stichten ‚schijnt - 
hier uit bij de Samaritanen de volksmaar ont- 
staan 
