(88) 
ging, welke men te vergeefs door zijne pogin= 
gen ter opvolging der wet van Mozes zoeken 
zoude. | 
Hoofdst. IX, geeft hij zijne smârt over de 
verharding der Joden, welke hen verhinderde 
om tot het Christendom over te gaan met tref- 
fende woorden te kennen, vers 1—6. Hij doet 
deze zijne volksgenoten gevoelen, hoe de ver— 
hevene voorregten, welke zij genoten, de bij 
zondere betrekking, waarin zij tot God stonden , 
die hen als tot zijne kinderen had aangeno- 
men ; de verbintenissen, bij de wetgeving, met 
God aangegaan; die wetgeving zelve, en de 
gansche Mozaïsche Godsdienst met de Goddelij- 
ke beloften daar aan verbonden; en daarenbo- 
ven een en dezelfde oorsprong uit de geloovi-_ 
ge Aartsvaders met Crarisrus, dien boven al- 
les verhevenen, hen tot het geloof in dien Ver- 
losser bereidwillig en volvaardig hadden be- 
hooren ‘te maken. Daar op schrijft hij ‚na ee= _ 
ne tusschenrede, vers 51 en 52, hunne ver 
harding daar aan toe, dat zij zich bij God zoch. 
ten te regtvaardigen door de werken der. wet, 
dat is, door het in acht nemen van Mozes 
wet met alle hare Godsdienstplegtigheden en 
zinnelijke instellingen , en niet door geloof, of 
geloovig af te gaan op het geen hun tlans van 
„Gods 
