(148 ) 
door den Zaligmaker en zijne áfwczanten beves- 
tigd en vloeit zoo natuurlijk voort uit den He- 
thelschen oörspróng , de bijzondere en algemeene 
zedelijke nedestinnes en strekking dezer wetge- 
ving, dat hier omtrent, mijns bedunkens ‚ geen 
de minste twijfel overig blijven kan. Maar van 
welken aart is nu dit zedelijk. gezag dezer wet- 
ten? „Hoe wverre:strekt:het zich uit? Dit is e= 
genlijk het raadsel , ’twelk ten slotte thans ‚be 
hoortste worden opgelost. «7 oo oe > 
Daar het wetboek van Mozes eigenlijk slechts 
éen Israëlitisch wetboek is , en als zoodanig de 
Christenen niet verbindt, gelijk , door de Apos- 
_tolische leer, tegen anders denkenden, met de 
overtuigendste redenen, in het HEEE daglicht 
is gesteld ‚ 200 schijnt het, in den eersten op- 
slag , vreemd, dat nogthans door Jezts en zijne 
Apostelen, van deze oude Joodsche wet , bij hun 
zedelijk ‘onderwijs zoo veel gebruik is gemaakt, 
en aam’ ‘het Christendom zulke liooge gevoelens 
van derzelver voortdurénd gezag ín de zedelijke 
wereld worden ingeboezemd, Dit gezag moet 
behoorlijk worden: bepaald en in zijnen aard 
ontvouwd „ zal men in geene ongerijmdheden 
vervallen „geene verkeerde toepassing van de 
Mozaische wetten ‚op onze Christelijke maat- 
schappijen maken , en geene aanleiding geven, 
| om 
