(465). 
van die „ welke geene louter zedelijke bevelen 
behelzen , in eene Christelijke maatschappij 
geen het “minste gebrúik zoude kunnen of mo- 
gen gemaakt worden ter opheldering der regts- 
en zedeleer ; dat zij althans geen gezag: hoe- 
genaamd;ten dien einde zouden hebben. Ook « 
Purus leidt deze gevolgtrekking uit zijne zoo 
even gemelde stelling niet af. In tegendeel, hij 
schrijft aan deze wetten eenen zedelijken zin en 
bedoeling toe, welke dezelve van eene uitste- 
‚kende nuttigheid kan doen zijn voor de zedelij— 
ke onderwijzing en vorming der Christenen; en 
maaktter zulk een gebruik van, dat hij, door 
zijn eigen voorbeeld, derzelver Goddelijk gezag 
ten dezen opzigte staaft, Mij volgt hierin het 
voetspoor van zijnen Meester, die zijne leerlun- 
gen tot den geest dezer Goddelijke wetten leerde 
doordringen, en reeds, door zijn onderwijs ge- 
„toond ne hen voortreffelijk dezelve , ter op- 
heldering van regt en deugd, konden dienstbaar 
gemaakt worden, en van welk eenen aard dat 
gezag ware, ’twelk dezelve ten dien einde al- 
toos zouden behouden. In het tweede deel mij 
ner Verhandeling meen ik dit een. en ander 
door overvloedige proeven: te hebben gestaafd. — 
Hier wil ik nog slechts opmerken dat, vol= 
gens 
