( 202 ) 
Christelijke maatschappij, regtstreeks toepasse- 
lijk mogen gehouden worden. Dat Mozes deze 
wetten verklaarde voor een stuk van die wet der 
zeden of zedeleer welke, vóór zijnen tijd reeds van 
kracht en Goddelijk regt geweest is, en altoos blij- 
ven zal, is eene juiste aanmerking van MrcHaë- 
Lis (zz). Hij grondt zich daarop, dat de volkeren 
die vóór de. Israëliten in Palaestina woonden, 
dat is, de Canaäniten , die de bijzondere wet der 
Tsraëliten zoo weinig aanging als ons, ja nog 
weiniger, terwijl zij in hunnen tijdnog niet was 
gegeven ‚bij gevolg van hen wie! cons konde ge= 
dezen worden, door dit alles zich en hun land 
hadden verontreinigd ; dat God deze zonden aan 
hen heeft gestraft en dat Run land hen daarom 
heeft uitgespogen (a)— Hoe deze huwelijks 
verboden daartoe dienen, om de hoererij in de 
familien te verhinderen, toont hij insgelijks 
overtuigend, zoo mij voorkomt, aan (6). — 
Mozes wet op de echtscheiding (c), waarbij 
den man veroorloofd wordt eene vrouw; 
die hem niet langer gevalt , eenen scheidbrief te 
geven, is van eenen geheel anderen aard, ir 
ì 
(zz) In zijne Verh, oven de Huwelijks wetten, Hoofdst, u, 
$ 14, volgens de Nederduitsche vertaling. 
(a) Lerit. XVII, 24, 28, 
(6) Im de laatst aangeh. Verh, Hoofdst. V,‚ 6 4650, 
(e) Over deze wet in breeder gehandeld Deel 5, Afd, ÍI, H‚ IL, 
