( 203 ) 
dit verlof heeft Mozes de hardheid des harte der 
Israëliten van zijnen tijd in acht genomen. Uit 
dit oogpunt beschouwde Jezus deze ‘wet 
(d). — Zij is zoo ingerigt, dat zĳ uit een 
oud gebruik schijnt voor te vloeijen en ten oog- 
merk te hebben, om hetzelve, zoo min als 
mogelijk was, schadelijk te doen zijn. Zij schijnt 
daaren boven in het naauwste verband te staan 
metde veelwijverij. Om alle deze redenen, is zij, 
bij zoo veel verschil van tijden, zeden en ge- 
woonten, gelijk klaar blĳkt, op geene Christen 
maatschappij toepasselijk, Jezus veroorlooft 
den man niet van zijne vrouw te scheiden dan 
om de allergewigtigste redenen , bijvoorbeeld „ 
om hoererij, welke Hij uitdrukkelijk opnoemt. 
Integendeel is de grondregel, die Mozes aan- 
voert in zijn eerste Boek , Hoofdstuk II vers 24, 
Daarom zal een man zijn vader en moeder ver= 
laten, en zijne vrouw aankleven en zij zullen tot 
een vleesch zijn, vegstreeks op het Christendom 
toepasselijk , en wordt ook, gelijk wij te voren 
zagen, in de Christelijke zedeleer overgeno- 
men. Des niet tegenstaande heeft de bedoelde 
Mozaische wet rakende de echtscheiding, eene 
zijdelingsche strekking , om ons te ditg te 
dat 
(d) Math. XIX. Jg. Mare, X, 312, Men, vergelijke 
het gezegde hieromtrent in het ae Deel, ae Afd. ae Hoofdst, 
