t2ó IV. VERHANDELING, over 
felen vatbaer geworden Zyn , “zal het 
niet moeiëlyk vallen , om Zelfs het 
nalaten van het gebedt. hun als eene 
ftraf te doen aenmerken’, ‘het welk 
hun anders eene wonderfpreuk toes 
fchynt. De Ouders moeten hunne gebe» 
den in tegenwoordigheit der Kinderen 
niet te lang uitrekken ; want alles wat 
te langwylig is wordt laftig, én nimmer 
mift het, of wy krygen eenen af keer 
van bet zelven. Ook dient men vroeg 
te waken tegens de huichelary , den 
Kinderen zoo wel , als den meeften 
menfchen eigen. Want die op Kin- 
ders gelet heeft, zal befpeurt ‘hebben, 
dat zy zeer genegen zyn naer te boots 
fen zulke houdingen , waer mede Zy 
denken te behagen den geenen , in 
welker tegenwoordigheit zy zyn. Dit 
kwaedt , wanneer het wortelen fchiet, 
verwekt de ergfte gemoedsgefteltenis;, 
die een menfch kan onderworpen we- 
zen , om dat zulken by alten moeten 
gehaet zyn , naerdien zy heden zich 
voegen naer de geenen , met welken 
zy tegenwoordig zyn, en morgen we- 
der met anderen , niet zelden de vo- 
rigen verachtende. Wanneer deze din- 
gen vermyd , en de re an 
ee 
