OVER DE ANALOGIE, INZ. 103 



bevestigd zyn , zoeken om ver te werpen , 

 echter door de gemeene lotgevallen van het: 

 menfchelyk leven , wederlegd zyn , en zo ver 

 gebragt dat zy bekend hebben , dat de kunst 

 van twyffelen niet moet toegepast worden op 

 het gebruik in het leven. En waarlyk indien 

 men de overreeding omtrent de Analogie der 

 Natuur alleen aan de gewoonte verfchuldigd was , 

 zoude men ook aan haar dank moeten weeten y 

 dat de menfch zich zelve konde bewaaren ; 

 liiaar met dat zelve regt zoude ietnand kon- 

 nen zeggen , dat men het aan de gewoonte 

 moest dank weeten , dat de Menfch zich zelve 

 bemint , zyn welzyn voorftaat ; echter kan 'er 

 niets onwaarfchynelykers bedagt worden. En 

 de gewoonte zelv verkrygt dus ook krachten % 

 indien zy op natuurlyke genegenheden en nei- 

 gingen fteunt 5 tegen welke wanneer zy aanloopt , 

 zy niet diep in de gemoederen zalingeplant, en 

 gemakkelyk weder uitgeroeid worden. Hier- 



tegen 



tes fenfu communi confirmatas convellere annifi funt , or- 

 dinariis tamen vies humanae eventibus fuerunt confutati 

 eoque addufti , ut agnoverint artern dubitandi vit ufui 

 baud alicandam effe. Sane (i haec de Naturae 



perfuafio Tola confuetudine niteretur , ei etiam acceptiioi 

 Teferendum eflet quod homo Te coniervare valeat. At eo- 

 dcm jure dicet aliquis confuetudini deberi , quod homo fe 

 ipfum amet , incolumitatera tueatur , quo nihil abfurdius 

 fingi poffet. Ipfa efiam confuetudo ita vires acquint , fi 

 nitatur inclinationibus, <Scpropenfionibus natiiralibus , qui- 

 fous fi repugngt , baud ake animis infigetur * facileque 



4 evel- 



