105 II. ANTWOORD OF DE VRAAGE 



Ook kan men nooit met recht zeggen , dat de 

 onveranderlykheid der Natuurlyke zaaken , al- 

 Icen aan de gewoonte moet toegekend worden* 

 "Want deze algemeene overtuiging veieitcht ee- 

 ne oorzaak, die aan alien gemeen is, die geen 

 gewoonte kan zyn , als welke altoos verfphil- 

 Icnd en veranderlyk is. En wie ziet niet , dat 

 hier de vraag is over de oorzaak van die alge- 

 meene gewoonte zelfs: in'tgeheeldaaroverwat 

 onze Ouders en Voorouders hebbe aangezet , 

 om volgens Anakgle te leeven, te handelen en 

 te oordeelen ? Te vergeefs gewislyk zoude ier 

 niand deeze gewoonte door eene tegenftrydige 

 willen veranderen of verzwakken , want de 

 vaste overreding der eerfte zoude meer dan ze- 

 ker den voorrang behouden ; de denkbeeldigen 

 Clfc&listenP) en twyffelaars {^ceptici^ konnen 

 hier omtrent ten voorbeelde ftrekken , die t 

 fchoon hun eigen geweeten verkragtende , de 

 waarheden , die door het algemeen gevoelen 



be- 



Neque ullo jure did potefttrm firmam'de Naturae re- 

 rum conftantia certitud'nem foil deberi confuetudini. Uoi- 

 verfalis enim hsec perfuafio communem requiric caufam , 

 t^uae efle nequit confuetudo , varia iempcr &f mutabifr* 

 lit quis non videt quacri de univerlalis hujus confuetudinis 

 caufa ; de eo plane quid Parentes, avos impu'erit ad con- 

 venicnter Analogic vivendum , agendum & Judicandum? 

 Fruftra fane homo hanc confuetudinem concraria immuta- 

 re , vel debilitare vellet , cui firma hsec perfuafio certo 

 cerrius prcevaleret. Exemplo efle poflent 'Idealiftae , & 

 fceptici , qui licet vim fuai confcieqtise infcrendo verita- 





