OVER DE ANALOGtE, ENZ. 



Maar wanneer de onderftelling eene byzoti- 

 clere zamenftelling in de ligchaamen vereifcht , 

 word zy valfch en verdagt , als de Waarnee- 1 

 fnmgen en de Analogic haar met toevallen. 

 Want de Natuur bereikt haare eindens, op zoo 

 vecle en zulke verfchillende wyzen , en zoo 

 dikwyls door zulke , die in den eerfteft opflag 

 tegen de meest gefchikte aanloopen , dat het 

 niec zeer waarfchynelyk is , dat wy alleeit 

 door gisfen de waare reden van haare handelin- 

 gen zullen ontdekken. Dus fchynt het zeer 

 na een harsfenfchim te zweemen , het geen 

 CARTESIUS bedagt heeft , omtrent de deel- 

 tjes der fyne ftoife , die fchroefs^yze met 

 drie ftreepen gedraaid en uitgehold zyn ^ en dat 

 die , welke van de Zuidpool koomen ? niet op 

 dezelve wyze in een gedraaid zyn als die , \\ r el^ 

 ke van de Noordpool koomen. Maaf de on- 

 derftelling van FRANKLIN, een onderfcheid 

 ftellende tusfchen de ftellige en oiukennende 



Elec* 



At ubi peculiarem in corporibus rtruduram requirit iiy- 

 pothefis , fufpetla falfitatis redd^tur , nifi ei faveant ob- 

 fervationes , vel Amlvgia. Tot enim tamquc diverfls 

 modis natura fuos fines afiecjuitur, tarn fsepe ifs qiii pri* 

 tna fronte accommodatisiimi videnrur contrariis , ut vix 

 fit vcrofimile nos fola conjeftura veram ejus agendi rario- 

 r,ern ddtedluros. Ita facile apparet figmentiim ret|olere 

 ea ,' quae CARTESIUS, de particulis materis fubtilis , 

 ti'ibus (triis in modum Cochlearum intortis , excavatis , & 

 iis quae a Polo Auftrali veniunt , non in easdem partes in- 

 tortis in quas funt ills , quas veniunc a Polo i'orcalf 5 

 commentus eft* Hypothecs autem FRAWKLINI, di- 



XXIL Deel. JN cri- 



