KINDEREN KA DIT LEVEN. 309 



hy dien ftaat; eenen betreklyken genade - ftaat ; 

 dewyl de Kinderen niet op zich zelven , maar 

 in hunne Ouderen aangemerkt , in den ftaat der 

 genade zyn , en die enkel in eene betrekking 

 op God beftaat , volgens welke God hen in 

 hunne Ouderen als de zynen aanmerkt , en hen 

 dan eerst met zyne genade - goederen daadelyk 

 begunftigt , wanneer ze op zich zelven begin- 

 nen te ftaan, en hun betreldyke ftaat, door het 

 ophouden van hunne betrekking op hunne Ou- 

 deren , met eenen volftrekten , in welken zy 

 zelve der genade deelachtig worden 5 word af- 

 gewisfeld. Deeze betreklyke genade -ftaat 

 duurt zoo lang als de jaaren der kindsheid , en 

 neemt met deezen zyn einde. Dit einde 

 nu is tweederlei ; want of de dood , die den 

 Ouderen hunne Kinderen ontrukt , vernietigd 

 mede die betrekking : of het gebruik der rede , 

 waar door ze , voor zoo verre , nevens hunne 

 Ouderen gerekend worden ? beneemt hun hef 

 geene , waarom ze in hunne Ouderen gerekend 

 wierden , en ftelt hen in ftaat , om 5 zoo als 

 ook hunne Ouderen 5 hun heil te bevordereru 

 Dan , eigenlyker gefproken , word die be- 

 trekking door den dood afgebroken , maar door 



het gebruik der rede geeindigd. Hier uit 



oritftaat nu een zeer verfchillend lot der Kinde- 

 ren. Want zoo veelen ,'er in dien betreklyken 

 . ftaat der genade door den dood worden wegge- 

 rukt 5 moetei* in den volftrekten ftaat der ge- 



V 3 nade 



