KINDER EN JNA DIT U:VEN. 389 



In het Verbond, het welke God met Abra- 

 ham opgerecht , en hem bevesttgd heeft , be- 

 loofde Hy, van zoo wel zyn zaad na hem* als 

 hera , tot een God te zullen zyn , G K N. XVII. 

 vs. 7. Dat nu in deeze belofte de kleine Kin- 

 deren , zoo wel als de volwasfene , bedoeld 

 zyn , blykt uit het aanftonds daar op volgend 

 bevel aangaande de befnyding , vs. 10 14. 

 waar door zelf den Kinderen van de mannelyke 

 kunne , op den achtften dag na hunne geboor- 

 te , die belofte door dat plechtig zegul - teken " 



toegeeigend en verzegeld wierd. Moesten 



nu die Kinderen , die binnen de jaaren van hun- 

 ne onnoozelheid ftierven 5 hier niet mede in 

 aanmerking genomen worden , hoe veelen van 

 het zaad eener zeer vruchtbre , en door Gods 

 byzonderen zegen tot eene zeer groote verme- 

 nigvuldiging beftemde Naatfie 5 wa^r van onge* 

 twyfeld ook wel eenige vroeg zullen geftorven 

 zyn , moesten 'er dan niet van deeze , op zich 

 zelve zoo ruime en onbepaalde , belofte uitge- 

 floten blyven ? Hoe veele van de in Egipce 

 onder de Nyl - wateren gefmoorde knaapjes zoiz- 

 den dan dat beloofde heil ongelukkig moeten 

 derven ? Men zegge hier ook niet , dac 

 Abraham , als een Vader der geloovigen , en 

 deszelfs zaad als een geloovig nakomelingfchap 

 van hem moete aangemerkt worden. Want die 

 nadere omtuining van deeze belofte tot zulk 

 een zaad gedoogd het onbepaalde bevel van de 



B b 3 be 



