KOT DE FRAAIJE KUNSTEN) ENZ. 22 
dig gehouden. “Waar toch vond men meer ver en 
volharding in het beoefenen der wetenfchappen , waar 
meer gloed int het behandelen der kunften, en waar 
klinkt ook nu nog de lier van den dichter fchooner, 
waar fchept het penfeel grooter wonderen , en verrukt 
de muzijk ons meer door hemelfche toonen „ dan waar 
het hart van het zuiverfte gevoel is doorgloeidt « « 
“Doch er is “meer. De Heidenfche wereld kende 
bij haren onvolmaakten Godsdienst geene” zucht om 
denzelven uit te’ breiden, en hare zoo hooggeroefnde 
verdraagzaamheid ‘omtrent andere eerdienften “was 
niets anders, dan onvérfchilligheid. Ook :dit is ver= 
anderd federt’de zuivering en volmaking van onze 
godsdienftige begrippen door het Christendom. Het 
hart is van de behoefte doordrongen , om ook ande- 
ren deelgenooten te maken van het-heil, waarin het 
zich verblijdt, en deze’ behoefte, zij heeft eén ge= 
hieel nieuw veld geopend voor wetenfchappelijke na- 
vörfchingen. De grenzen der kennis van onzen’ aard. 
bodem zijn’ door’ haat uitgezet en geheele landen, 
weleef voor ons ontoegankelijk , doof haar’ ontflöten. 
Door heiligen ĳjver aägevuurd'; ontziet de Chris- 
telijke Zendeling geene gevafen, om het woord des 
levens over den ganfchen aardbodem te verkondigen 5 
hij tart het bärre Noorden en het brandende Zuiden, 
hij vestigt zijne woning op de ‘fneeuwvelden van 
IJsland, hij dringt door tot het afgezonderde China, 
en geft ons den fleutel in de hand tot de fchatkame. 
ren ‘der aloude Indifèhe wijsheid, »ZÌ leven „” zegt 
een welfprekend Dijk LT C ) „ met den Eskimo 
„ in 
(© CHATEAUBRIAND, 
