B OVER ALFRED, KONING VAR EROELAND 
Pe GROOTES in eene befchaafdereeüw Kennis zoeke 
wän geleerden en letterminnaars’,” en “vande gele 
genhedén, hem in dé ruïmfte mate-geboden ; tot 
Ontwikkeling zijner geestvermògens  gebrûik -traakts 
Dock , wanneer een” koning ‘in eene barbaarfche 
éeuw”, in een verwoest en ‘telkens befprongen land, 
te midden’ van het gekletter: der wapenen: ério het 
gijpen der faatszorg , zich zelve tot den’ eerften 
dichter én geleerde van zijn waderland vormt, dart 
rijst ónze bewondering over” zulk ‘een verfchijnfel. 
ten top. Arrreb was in dit geval, Wij zagew 
réeds „dat hij tot zijn twaalfde jaar zelfs van die 
Kundigheden, welke het armfte kind bij ons niet bea 
hoeft te ontberen, geheel verftoken was. Niemand: 
Was er in Engeland in ftaat, hem inde vrije kuns 
ten te onderwijzen: wat zeg ik , naauwelijks nies. 
_mand, die het Latijnfche misboek verftond! Maar. 
hij kende toch Bardenzangen in de volkstaal van 
buitens en zelfs in zijne oorlogen, te midden. der 
legerplaatfen , liet hij zich door de geleerden die? 
hij van alle kanten tot zich ontbood, voorlezen en’ 
uit het Latijn voor hem overzetten; doch het duure 
de tot zijn négen en dertigfte jaar, eer hij de Latijn” 
{che taal in zoo verre’ magtig was, dat hij zelf 
daaruit kon vertalen. Imtmers, hij begreep het aam 
zijne vaderlandíche taal verfchuldigd te zijn; dezelve 
úit de befchadfde letterkunde der Romeinen te ‘ver= 
rijken. Die taai was ‘het Angel-Sakfisch , 
moeder van het tegenwoordige Engelsch; nog niet 
onkenbaar geworden door dien drom van uitheemfche 
woorden, welke de verovering door de/Noormáätinen 
" daare 
