AIS VOLMAAKT REGENTEN GROOT MAN 59 
de gefchiedfchrijvers melden; dat'hij.,- reeds-in de 
jeugd aan pijnlijke “kwalen ter prooije „ sfedert zijn 
twintigfte tot zijn wijf en veertigfte jaar, en waarfchijns 
lijk tot aan zijnen’ doods bijna-geen uur vrij was vam 
pijnen , door een ongemak, hetwelk de gebrekkige 
heelkunst dier tijden niet te genezen vermogt ‚en 
hetwelk hem, met flechts korte: verademingen; dag 
en nâcht martelde, En toch. was deze lijder de 
herfchepper, de redder, de vader zijns volks , de 
vriend van God en menfchen! «Zijne fmart, verre. 
vân hem wrevelig , misnoegd, of tot den arbeid. 
óngefchikt te’ maken , deed ‘hem integendeel -met 
verdubbelde infpanning werken, om hier op aarde 
de gegevene taak af tedoen, Hij wist de plaats; 
en-vestigde dagelijks op haar zijne blikken , waar 
hij rust en belooning genieten zou voor zijnen 
arbeid, - | | 
UI. Zoo hebben wij dan eenen man in zijne 
daden en karakter befchouwd, wiens wedergade de 
gefchiedenis naauwelijks kent. Maar hier rijst bij 
u waarfchijnlijk de bedenking: Is deze fchildering 
niet gevleid? Hoe heeft zulk een man in het ale 
gemeen — maar vooral , hoe heeft hij in de negende 
eeuw kunnen beftaan? Zijne gefchiedfchrijvers 
waren zijne tijdgenooten en vrienden; des te meer 
reden tot vrees, dat zij door vleijerij zijn aangee 
fpoord, om hem tot-een ideaal te verheffen. Mijne 
Hoorders! Hetgeen wij befchouwd hebben, - was 
het ideaal zijner gefchiedfchrijvers niet. Deze: gee 
fchiedfchrijvers waren monnikken, ArLFRED-was vas - 
Ee der 
‚SN 
