106 OVER: DE KIKVORSCHEN 
ver, waarin hij van zelw’ losfpringt3 ’er zijn oogene 
blikken ; waarin de zucht tot vreugde en vrolijkheid , 
ons allen door eene weldadige Godheid ingefchapen; - 
ons ook hier reeds „ voor eenige … oogenblikken ; 
voldaan fchijnts in die oogenblikken opent onze 
ziel , vaak langen. ‘tijd nedergebogen onder- den 
last van de rampen dezes levens, flechts nu en dan 
door zalige oogenblikken van tragifchen wellust als 
gefterkt en verkwikt, zich eensklaps woor eene 
onvermengde vrolijkheid; en wij geven ‘er ons des 
te gereeder aan over , naarmate wij den last „ die 
ons drukte, fterker gevoelden. En gevoelen, wij 
dat , weten wij, koudbloedige Myperboreërs, wat 
het zegt, uitgelaten te zijn, o hoe veel fterker 
moet dat gevoel dan niet gewerkt hebben in. het 
hart van die levendige, aandoenlijke, ligt ontvlam= 
bare Ioniërs! Neen, ik verwonder ’er mij ‚niet 
over, dat de Atheners, die het Heldendicht en: het 
Treurfpel bewonderden , ook met hunne geheele ziel 
aan het Bliĳfpel hingen, en aan het genot van het 
cogenblik alles, alles opofferden. Denkt niet, 
M. H., dat ik dit, uit een zedelijk en wijsgeerig 
oogpunt befchouwd , geheel goedkeur; maar dit is 
ook thans de vraag niet. Ik wilde alleen u, en ik 
mag wel zeggen, mij zelven geheel overtuigen, dat 
het Blijfpel zoo natuurlijk is, en zoo min {trijdig, 
noch met de menfchelijke natuur in, het algemeen, 
noch zelfs met den aanleg en het fchoonheidsgevoel 
der Atheners, als het verhevene Treurfpel. 
Voorwaar de mensch is een Proteus: of zouden 
wij ons zelven herkennen ; indien wij ons onpartijdig 
ge 
