SVAN ARISTOPHANES) 107 
genoeg in alle omftandigheden konden waarnemen 
zouden wij ons zelven herkennen ; wanneer wij ons 
hu eens, door de ontembare zucht tot kennis , als 
begraven zagen onder onze boeken, geheel en eenig 
ingenomen met het doel onzer navorfching: dan 
weder aan het ftille ftudeervertrek ontrukt „en vroe 
lijk en uitgelaten deelende in het genot der zamen. 
levings nu eens verzonken in fomberen weemoed, 
in de levendige overtuiging „ dat dit leven niet an= 
ders is, dan eene vreemdelingfchap; en ons niet 
anders zijn moet dan eene overdenking „van den 
dood:: dan weder met den fchuimenden feestbokaal 
in de hand, lagchende om alle onze bezwaren, en 
levende als-of wij dachten:-Laat ons eten, laat ons 
drinken , want morgen flerven wij! En is dat met 
ons ‘het geval-s-zeg ik. nog eens, hoe veel meer 
moet het dan zoo met de Grieken geweest zijn! 
Vanhier dan, dat zij hunnen dichters, om der vroe 
lijkheid wille, alles vergaven.… De parodie „ die 
hun dat genot verfchafte, was bij hen, mag ik dit 
vreemde woord eens gebruiken , sans conséguenca. 
De wijsgeer, die maar durfde twijfelen aan het bee 
{taan der Goden , werd teregt gebannen en vervolgd 
als een Atheïst; maar de Blijfpeldichter, die ner- 
cures: voorftelde als belust op «de vlerkjes van een 
gebraden duifje „ en-BACCHUS , met ontblooten rug 
huilende onder ‚de. bullepees van racus3-de Blij- 
fpeldichter , die de Democratie, dien afgod van 
Athene , befpotte 3 die: de-fchoonfte verzen van 
ESCHYLUS En EURIPIDES,: ja Van SOPHOCLES zelven 
parodiëerde „die Blijfpeldichter. had zijn’ vrijbrief , 
4: waar. 
