VAN ARISTOPHANES © 117 
„eens hier,” zegt BACCHUS „doode man , hoor 
„ eens even, wilt ge. wat verdienen, draag dan dat 
» pakje voor ons naar beneden.” Doode. Goed; 
» voor twee drachmen.” (twaalf ftuivers.) B. „Neen, 
» dat is te veel.” Doode. (tegen de dragers) „Voort 
» jongens.” B. , Hou, -hoù,. wacht een beetje, 
s misfchien kunnen. we nog “accorderen”. Doodes 
» Twee drachmen, minder niet, en anders geen 
„ woord 'er meer” over” B. „ Nu dan negen 
; Óbolen.”” (eene drachme is zes obolen.) Doode, 
„ Nu dan was ik nog liever weder levendige” — - » 
- Zulk een tooneeltje behoort alleen aan het oude: 
Axtifche Blijfpel: bij TERENTIUS, noch PLAUTUS, 
noch MOLIÈRE is zoo ets te vinden. En nu komen 
zij aan den oever. CraroN neemt BaccHús in, maar 
noodzaakt hem, zelf mede te roeien; waar de God 
in het geheel niet over gefticht is, en XANTHIAS 
moet het meer omloopen, De kikvorfchen begroe= 
ten. hem , onder het- varen ; met hunne liefelijke 
ftemmetjes ; en. aan de overzijde gekomen , ie” 
zich XANTHIAS weder bij hem, 
De voorftelling eerst van de fnoeverij,’ daarna van’ 
den angst, waarin BaccHus nu verkeert, op het 
zien van de duisternis en den modderpoel , is “aller=: 
koddigste» „ Ziet gij,” zegt BACCHUS, bij het’ uits 
komen van. de boot, tegen XANTHIAS, ;, een’ va. 
» dermoorder «of. een” meinëedigen. Ik niet. 
„En. hier moesten toch die wilde beesten zijn, 
s waar hij ons van verteld heeft. Die ellendeling 
„ dat, heeft hij-alleeri maar gedaan , om mij bang 
„te an, omdat hij wist, hoe dapper ik ben , en’ 
sl H 3 ‚ Oma 
