120 OVER DE. KIKVORSCHEN — 
hij begint met een zacht ftemmetje.°”;, Nu “ik ‘mag 
» vervloekt zijn, als ik niet veel van“u hou lieve 
» XANTHIAS.” XK. Ja, ja, ik ken die ftreken 
m Al, maar Mercules word ik niet meer.” B. „ Och 
p toe lief XAHTHIASJE |’ X. „En hoe zou ik de 
m zoon van ALCMENE kunnen zijn , ik die een flaaf 
„ en een fterveling ben?” «(dit had Bacenus hem 
te. voren verweten) B. „ Ja ik weet wel, dat gij 
» daar boos om zijt, en ge hebt ’er waarlijk ook 
ey wel reden toe, maar o, ik zal’u-geen enkel 
» woord meer in den weg leggen’, al floegt je mes 
» En zoo ik u ooit in den fteek laat, kijk, dan mag 
ey ík ongelukkig zijn, ik en mijn’ vrouw en mijn’ 
» kindertjes er bij.” XANTrHIAS, die in den grond 
een goede kerel is, flaat dan de huid weder om, 
en nu komt acus met een paar welgefpierde kna= 
pen terug, OM HERCULES, den hondendief, te kas- 
tijden. “XANTriAs fchikt zich terftond naar zijne 
omftandigheden „ door gacus te bezweren , dat” hij 
onfchuldig is, en hem te verklaren, dat-hij bereid, 
is hem zijn’ flaaf ter pijniging over te geven 3 iets, 
dat dikwijls te Athene bij openlijke befchuldigingen 
plaats had, „ Bind hem maar op de bank,” zegt 
hij, „hang hem op, geesfel hem; rek hem uiteen „ 
s laat hem azijn in zijne neusgaten laten loopen, 
„al wat ge wilt; maar fla hem niet met knoflooke= 
» ftelen.” (dit was eene ftraf , die te zacht was voor 
de flaven, die werd den” vrijgeborenen alleen aanw 
gedaan.) ZE. ‚Nu dat is nobel gefproken, En-als: 
„ik het jongetje vermink „ “wat moet” ge dan» heb 
„ben 2” (dit bepaalde, men “dan/ook bij’zulke:gelez 
ki NE gen. 
