„VAN: ARISTOPHANES: 143 
4 hooren, als het geratel van wagenasfen , als de 
een zich met zijne fplinters en zijn zaagfel ver= 
dedigt , de ander, de geduchte. woordenfchepper 4 
met hoog in den zadel zittende gezegden (*) 3 
terwijl hij, als een vertoornde ever, zijn’ borstelin 
gen en ruigen. hals opzettende, en grimmig de 
wenkbraauw fronfelend, ‚al brullend, woorden 
zal uitftooten, die als met bruggen aan elkânder 
vastleggen (})3 terwijl van de andere zijde, de 
nimmer rustende , fteeds vittende tong , de bewerk- 
 fter van ligte en vlugtige woordjes , de teugels laat 
s fchieten , en met eene groote moeijelijkheid voor 
Zijden en longen, de zinnen zift en verdeelt, en 
„ de fijnfte toontjes doet hooren.” 
Ziet-daar in korte en krachtige trekken escryLus 
en EURIPIDES tegen elkander overgefteld. Gij zult 
u zeker aan deze ftijve vertaling ftooten5; maar ik 
kon niet anders, om u iets van het oorfpronkelijke 
te doen gevoelen. En nu treden de dichters ops 
vergezeld van BaccHus. De eerfte ontmoeting is 
niet van de vriendelijkfte, en Baccrus heeft moeite 
om de vergramde kunstbroeders een weinig tot bes 
daren te brengen, en hen in flaat te ftellen, een’ 
behoorlijken flrijd aan te gaân. Eindelijk komt ’ér 
wat meer rust, en nu beveelt BACCHUS beiden 
eerst een gebedje te doen „ voor zij beginnen. Hier 
ziet men duidelijk, hoe ARISTOPHANES over hen 
dacht, Escryrus laat hij eene eenvoudige aanroe- 
| ping 
EER IT AE EE FT 
(*) Prudru iamopdpar. 
CI) vonporari. 
