VAN ARISTOPHANES: «775 133 
Mij , den Atheners een ongemeen genoegen „moet 
gedaan hebben. In den, Hippolytus. namelijk, leest 
men het door de wijsgeeren fteeds zoo hevig aans 
gerande vers: 
Mijne tong heeft gezworen, maar mijn hart is niet door 
den eed gebonden. 
À 
Hiervoor 8 nù BACCHUS: | li 
mrd Sede ed 
Mijne te heef: vere maar ESCHYLUs ige mek, 
„De rei vinde oid den Lork EsCHYLUS zijn 
laatst vaarwel toe, waarbij onze goedé-soCRATES 
nog fchielijk een tik krijgt. Bij den raad, dien de rei 
ESCHYLUs geeft, gebruikt hij deze woorden: „Het 
» is verftandig, niet, bij SOCRATES zittende, te 
„ babbelen, en zoo de ware kunst en de grootfte 
 vereischten van het Treurfpel te verwaarloozen.” 
Dit ziet op eurIPiwes fpreuken, en is (men ver- 
geve het mij, dat ik hier tegen sOCRATES voor 
ARISTOPHANES partij trek,) eene maar al te juiste 
uitfpraak van ARISTOPHANES. Niemand kan soCRA=- 
TEs meer vereeren en beminnen, dan ik , maar voor 
een goed destheticus zal ik hem nooit-houden, al 
was het alleen flechts daarom, dat hij nooit ín den 
fchouwburg kwam, dan wanneer EURIPIDES ftukken 
vertoond werden: en dat wel Om zijne zedefpreue 
ken, die meestal zulk eene ellendige uitwerking 
doen ih zijne ftukken. Naar waarheid noemt 
ARISTOPHANES dit hier, op zijne wijze, bab- 
belen ; en naar waarheid zinfpeelt hij hier op de 
Ï K | vriende 
