138 IN HOE VERRE MOGEN WIJ TOT EENE VOORTG. 
en nieuwere eeuwen ‘heen „het kwaad immer toê- 
genomen „ en als „een kanker, „al, wat menfchelijk 
is, had verteerd ! „Neen, dit ftrijdt gewisfelijk met 
het Christendom » dât mosterdzaad ‘van ‘ kennis é 
deugd en volkomenheid , hetwelk. tot een boom 
opwasfen en éénmaal, alle vaka befchaduwen moest. 
Maar zoo veel te moeijelijker fchijnt de beflisfing 
tusfchen ftilftand of vordering, indien welligt het 
zout van jezus leer maar even toereikend was om 
den voortgang des bederfs te fluiten, uit andere 
oorzaken, pit zekert rijpheid of veroudering van 
ons geflacht ontfprongen. Het is waar, mén heeft 
zich op de goddelijke"wijsheid en weldadigheid bee 
roepen, die niet zouden toelaten , dat zijn volmaake 
baar fchepfel altijd even onvolkomen bleef, dat 
hetzelve dien sisipnus der oudheid zou gelijk zijn, 
welke, volgens de fabel, immer eenen grooten fleen 
den hoogen berg opwentelt, om dien terftond weder 
van boven te zien nederftorten. Nog onlangs hoor- 
den wij, in het bijzonder, dat beeld der volkomen- 
heid verheffen, hetwelk woont in des menfchen 
borst, en hem nu van een verloren paradijs of gou 
den eeuw, dan van een duizendjarig rijk der liefde 
en des geluks, in de toekomst, doet droomen. 
Maar , zoo wij voor eene andere toekomst, dan hier 
op aarde, zĳn beftemd, zoo dit ons tegenwoordig 
verblijf niet meer dan eene eerfte oefenfchool en 
worstelperk te achten is, waarop wij allen even 
ontoebereid, even onkundig en onbedreven Verfchij- 
nen, om naar beter te trachten, — ligt dan, zoge 
wel dat verlangen naar hooger, als de. gepastheid, 
dat 
