140 IN HOE VERRE MOGEN Wij TOP EENE'VöORTG:/ 
gaan „is zoo blijkbaaf's=dat zelfs “alle werband-daâre 
tusfchen herhaalde smâlen. werd ofitkend. — Ziedaar 
dan M, H., nog. genoegzame’ ftoffé“over ; om dit 
onderwerp op” nieuwste behandelen. En ik waâë 
mij daaraan, niet in het denkbeeld van de’bedoelde 
fprekers (*) teregt te wijzen; integendeel’ beken’ ik 
gaarne bij hen in uitgebreide kennis of zwier van 
taal en voordragt verre achter te “ftaan. “Maar mijn 
voornemen is de zaak in allen gevalle vân een ander 
ftandpunt te befchouwen; fprekende over ‘de ‘vraag: 
in hoe verre “mogen” wij, uit ‘het ‘plaats hêbbende 
tot hiertoe, tot eene voortgaande volmaking van het 
| ke A mensêh- 
_(*) De Heeren vAN TEUTEM En VAN KAMPEN, (zie het 
faatfte in ode Stuk, IVde Deel van dit Magazijn). “Het 
ging mij, als het den bouwers van wijsgeerige ftelfels 
pleegt te gaan,: Door hen levendig: op het: punt” gewor: 
den , „meende ik hier en-daar eene zwakke-of. verwâar- 
loosde plaats aan te treffen, die ik door, eene veran? 
derde bouworde wilde dekken, doch waarbij de. men. 
fchelijke onvolkomenheid ligt flechts, op eene andere 
wijze aan den dag komt, Reeds maakte een fchrander 
man mij de aaumerking, dat ‘de ‘vordering ‘in zedelijk. 
heid, door mij beweerd, flechts|eene- vrucht van’ def 
ontvangen godsdienst; niet van,de menfchelijke onte 
wikkeling zou ‘zijn. Hiertegen. geldt, nogtans- woore 
eerst, dat wij eigenlijk vragen naar den, voortgang „niet 
naar de foort van middelen hiertoe gebezigd; 5 ‚ten, ande; 
fen, dat God zich, in de mededeeling zijner ‘open; 
baringen, naar de mate van vatbaarheid der menfchen 
voor. dezelve heeft gefchikt; zoodat de meerdere vól. 
komenheid van de eene: die van de ‘andere als voors 
enderftelt, | orden Göeit- osab debee Sram 
& had 
