144 IN HOEVERRE MOGEN Wij TOT BENE voor TG 
het graf s dan wenkt de vrêemdeling van verre , dan 
blijft ‘echter de ftroom der denkbeelden, hoe meer 
geklemd, vaak des*te bruifchender voortfchieten, — 
s-Dan „MH. , wie verwondert ‘zich over het 
Verfelil tusfchen de oude en nieuwere wereld, ware 
neer hij óp de gebeurtenisfen acht geeft, die de« 
zelve noodwendig ten gevolge moesten hebben? 
Wij meenen hoofdzakelijk ‘drie dingen te kunnef. 
aanwijzen’, ‘van Wêlké de” Voorzienigheid zich als 
Zoo” vele middelen’ tot“dit einde: heeft bediend. Het 
cerfte ” is de krijg 5de veroverzucht van enkelè 
groote gdesten, en de daaruit hr hiep kind 
isd van uitgebreide’ rijken. | 
“Hoòe- verre” wij er toch van af zijn, om de même 
fchen als wart’ ‘dieren te laten afftammen, en éent 
Ööffpronkelijke algemeene woestheid onzes geflachts 
äänte nemen — ftrijdig met gefchiedenis en rede 
dé eenvoudigheid der oudfte zeden fchijnt’ echter 
medé't& brengen, dat mén in den beginne meer 
afgezonderd Teefde. De' veeteelt liet geene’ opeeri- 
hooping “ván duizende ‘menfchen toe, De landbouw 
zelfs vorderde eene: mreerdere verfpreiding, zou niet 
elk te “ver van ‘zijnen akker ‘wonen. En noch deze 
kleine wêreenigingen s hoch hare dagelijkfche werke 
zaamheden gaven aanleiding tot die verfijnde weelde 
en“ vlijtige uitfpanning, welke veelal kunsten en 
wetenfehappen” hebben voortgebragt. Maar, nadat 
de Nimrops ftam aan ftam verbonden’, volk op volk 
gehoopt hadden 5 nadat zij met derzelver fchattén 
beladen, en door duizenden gevolgd, magtige fteden 
bêgonnen’ te bouwen 5 nadat de menfchen in” heeren 
sad e À en 
