f 
152 IN HOE VERRE MOGEN Wij TOT EÉNÉ VOOR TG. 
en kunstenaars dikwijls: den maatftaf ontleenen , om 
over het geheel te beflisfen3 dit gefchiedt echter 
alleen bij gevolgtrekking en bij gebrek van een na- 
der inzigt, Het zijn dus nogmaals twee zaken , 
welke in aanmerking moeten komen, om de befcha- 
ving der oude met die der nieuwere’ volken ‘te ver- 
gelijken. De vraag is ten eerfen: ‘hoe ver bragt 
men hèt, zoo hier als dáár, in onderfcheidene 
bekwaamheden 2 maar zij is #e#’ anderen, hoe ver 
ftrekte zich de invloed. van het ontftoken licht, bij 
elk volk, onder de menigte uit? Moejjelijk zeker 
is vooral dit laatfte na te vorfchen. Slechts ten 
aanzien van enkele fteden, Athêéne bij voorbeeld, 
zien wij den {maak des algemeens tot eene hooge 
mate geoefend, Hare ingenomenheid met- de mees- 
terftukken van lier en penfeel , hare hóoge waar- 
déring van gebouwen en gefchriften , wier onop- 
gefmukt fchoon thans alleen door de kundigfte man= 
nen naar waarde wordt gefchat, ftellen dit buiten 
allen twijfel. En misfchien mogen wij aan geheel 
Griekenland en deszelfs voorname volkplantingen , 
in betrekking tot het fchoone , geene meerderheid 
boven andere natiën ontzeggen. 
Veel verder nogtans ftrekt zich deze kennis niet 
uit. De overblijffelen van letter= teekefi- of bouw- | 
kunde, de berigten omtrent ftaatsvormen, zeetoge 
ten , ondernomen of volvoerde werkzaamheden, 
benevens de middelen tot dit einde gebezigd; zie- 
daar de voorname bouwftoffen, waaruit wij ons 
ftelfel van oudheidkunde der vôlken moeten bijeen= 
brengen. En-fchoon zij ons vorderingen doen op- 
mere 
