168 IN HOE VERRE MOGEN WIJ TOT EENE VOORTG; » 
keeren „als“ juist de verloren gouden ceuw. in -eefì 
beter toekomende hoopt te vinden? d 
rJà, deze hartsgefteltenis fchijnt mij toe het ge= 
volg der gefchetste veranderingen, te moeten zijns 
Tót zoo verre is de zaak, mijns achtens , voor re= 
dematig bewijs volkomen vatbaar. «En waarom zou 
den wij aannemen , dat deze levendige ‚kracht in der 
mensch voor altijd te vergeefs worstelt tegen de wereld? 
Immers veel waarfchijnlijker is het, dat zij meer en 
meer veld winne! En, al was deze vordering , bij 
het fcherpfte onderzoek , tot ‘hiertoe ook niet te 
ontdekken 5 al was de ganfche verloopen tijd flechts 
als voorbereiding aan te merken, waarom zouden 
wij ophouden te hopen? Schijnt niet de.ftroom: der 
volmaking in onzen eigen tijd blijkbaar te zijn voort- 
gefchoten — fchoon daarbij áls ‘buiten zijne. oevers 
getreden en menigen pestpoel hebbende achtergela- 
ten ? Is men niet, als of dezelfde beweging dien 
ftroom flechts in andere beddingen had geleid, met de 
verfpreiding van Bijbel en Christendom „ die groote 
bronnen van zedelijke befchaving , drukker thans, 
dan ooit in de weer? Waggelt niet de troon. der 
barbaarschheid, die een uithoek van ons werelddeel 
bezoedelt en verdrukt, op zijne’ gefchokte grondfla= 
gen? Is niet de ftrijd tusfchen licht en duisternis 
hog immer hevig , en het algemeene gevoelen blijk- 
baar op de hand deseerften ? Is er niet gegronde 
hoop op groote en heilrijke dingen? q fi 
Men zegge niet: waarom: juist nu? noch beroe- — 
pen zich op de vele ‘eeuwen; die zelfs federt de 
invoering van het Christendom reeds verloopén-zijn ! 
Ach , 
