VOLMAKING VAN HET MENSCHDOM BESLUITEN? 169 
‘Ach hoe” bekrompen is--onze- maatftaf !-_ Hoe fla 
ten: wij ook-de twee duizend” jaren „ en nog-eehs 
twee duizend jaren aan „gedurende welke- de 
‘Eeuwige het grootfte gedeelte des. menschdoms als 
gan eigen licht en leven overliet! En zoo roepen 
‘wij thans op nieuw, dat eén derde tweetal van-duie 
‘zend jaren: tem einde fpoedt ; terwijl nog flechts een 
klein gedeelte Aet Jicht der wereld kent, én zich 
‘eenigzZins onbezoedeld houdt! Maar weten wij dan 
miet , dat duizend jaren voor God zijn als éénen dag ? 
En zouden wij het niet als aannemelijke waarheid 
“mogen befchouwen, dat de wereld nog eerst hare 
kindschheid ziet? Slechts ruim twintig volkomen 
menfchenlevens zijn heengegaan, federt het Godsrijk 
op aarde gegrondvest werd; twintig menfchenlevens: 
beflaan, als eene keten, dat ganfche veld, hetwelk 
ons „ bij deszelfs woeling hier en daar, eene ge- 
heele eeuwigheid fchijnt. 
Neen, vriend der menschheid! wanhoop niet 3 
uw geflacht is niet aan“eeuwige , nuttelooze woe= 
ling ter prooi. De befchaafdheid breidt zich meer 
en meer uit3 het is weinig min dan zeker, dat zij 
in algemeenheid en volkomenheid gedurig toeneemt, 
‚en de fchoonfte vrucht van dezen bloefem, zede= 
lijkheid, zal niet achterblijven. Ondertusfchen mag 
dit aardfche vaderland onze belangftelling niet al te 
krachtig boeĳjen. Wij hebben hier geene blijvende 
ftad. De volmaaktheid woont er niet, noch moet 
er misfshien immer verfchijnen. De mensch is vol- 
maakbaar; hij heeft eene hoogere roeping; wat er 
ook van het menschdom hier beneden te wachten 
M a zij. 
