188 Dr VEROVERING VAN KÖNSTÄNTINOPEL , 
‘het “werd hun: ‘tot gewoonte, «náár » Europa ovèr 
te ftéken; daar-de Saltán”fteeds gereed wâs, Zijnen 
fchoónvader ‘krijgsvolk toe te zenden, zöo al niet 
Óf’ hèm te onderfteunen ,” altliäfis om buit te behâ- 
len, en de overheerfching des lands voor te bee 
reiden. En hierin Mlaagde hij ook derwijze, dat de 
Turken , die reeds. vroeger aan dezen’ kant van 
dén Hellespont vasten voet gekregen hâdden , na de 
verheffing van JOHANNES pALÉorLoeuts den vijfden 
tot den keizerlijken troon „ al verder’ drongen, 
zoodat amURATi de eerfle te Adriänopel zijnen 
zetel vestigde, hét zegevierend teeken der halve 
maan in Thracië plantte , en van hier zijnen zen 
heinde en ver uitftrekte, 
Schoon de Grieken, bij deze fteeds aanwasfende 
magt hunner vijanden, van alle hulp verlaten, ent 
tot werftikkers toe benaauwd “werden, zij wisten 
gich tot het ‘krachtig aanvatten der middelen” niet te 
verheffen „ welke ‘hun behoud alleen konden verze= 
kerén. Als ontzinden bleven zij op den ouden weg 
dér zonde-én fchande voorthollen, én de geheele 
wereld ftaarde met afgrijzen op “de “tooneêlen , wélke 
de losgelatene driften té Konffantinopel voortbrág= 
ten. De Keizer, die zich naar Ewropa begeven 
Kad om hulp te zoeken, werd te Wenetië door 
Zijne fchuldeïfchers in hechtenis gehoùdeit, ‘er bood 
dàn zijne onderdanen’ het ergerlijk fchouwfpel vän 
eéné wijmdfchap met zijnen Zoon” ANDRÓNICUS'y 
waarbij moord, verminking én allerlei gruwelen 
beproefd, of ‘ter uitvoer gebragt werden; en toen 
hij, na eene tweejarige afwezigheid, van zijne vruch- 
4 ten 
