196 DE VEROVERING VAN: KONSTANTINOPEL, 
en allen, tegenftand „overweldigde, Omringd van 
zijne-dapperfte. ftrijdgenooten , die bij rijen-aan zijne 
voeten: nedervielen., vocht hij -zoo lang, tot‘ dat de 
weegfchaal zonk; door den” Oppêrbeftuurder- van 
het lot-der volken vastgehouden 3- hij: viel „en „ de 
val. van „den Jaatften -der RONSTANTIJNEN Was” naar 
het -fchoone gezegde. van GIBBON 5 » roemrijker , 
dan de langdurige voorfpoed van de Byzantijnfche 
Cezars.” ĳ À 
„En nu volgde een tooneel. van. bloédvergieten 5 
van’ roof en onmenfchelijkheid , waarvan ik niet zal 
wagen, zelfs enkele trekken op te geven, MAHOMET 
hield. des avonds eenen plegtigen intogt in de kerk 
_ der Heilige Sophia „ welke, hij dadelijk tot eene 
moskee wijddes van hier wendde hij zijne fchreden 
naar de eenzame en verlaten keizerlijke woning , waar . 
__een honderdtal opvolgers. van den grooten KON 
STANTIJN door elf eeuwen henen hadden geheerscht 
en gezwelgd, en terwijl hij den drempel van dit 
gebouw betrdd, drong het denkbeeld van de “wisfel. 
valligheid en vergankelijkheid, van alle - aardfche 
grootheid met zoo veel kracht in het gemoed van 
den. woesten Veroveraar, dat hij onwillekeurig een 
vers van eenen Perzifchen, Dichter bij zich zelven 
herhaalde: „ De fpin heeft in. het keizerlijk paleis 
»‚ haar net gefponnen , en:de uil heeft haar’ gekras 
s doen hooren in de torens-van Jfrafiab.” 
£=Zoo viel Konffantinopel , federt eeuwen de eerfte 
ftad van den dardbodem, en met haar het overe 
blijffel van het magtigfte rijk der wereld, nadat het 
ruim twee duizend jaren onder menigvuldige afwis- 
felingen gebloeid had. 
De- 
