IETS OVER DEN SMAAK, 385. 
té zamén, de ware bevordering der wetenfchap en 
den opbouw der. taal uit het oog verliezen ? 
„Wij waren’ toonkunftenaars en leverden uwer= 
zeef van eene edele em bezielde kunst ; ‘maar gij 
kómt „(ach -bijna- allen!) en” ftreeft “ons in/ vaardig= 
heid op zijde! — Wat zullen wij doen ? Wij “waren 
mekesters : ‘erì “zal onze eerzucht ons niët te eenîger 
tijd verlokken’, om: van -óns-fpel’ eene ligchaamsoefe- 
ning te maken, en te zamen met u in het zweet 
van ons’ aaïnigezigt te arbeiden? — Gevaarlijke tijden 
voor den fmaak, waarin wij, aldus onzety aanleg 
verzakende, bij den arbeid zuchten! Wij worden 
buigzadm en gedwee onder uwe handen, én einde- 
tijk waardig, om door uwe aanvoerders vernederd 
te worden tot werktuigen , om hunne gril, die 
zij fmaak noemen, te bevredigen, en vérwezen' te 
worden’ naar de werkplaats van den kok,’ die met 
rook en roet befmeerd; geblakerd en hüĳgend voor 
het heete fornuis, de eêlfte fchotels naar hunnen 
disch opzendt, maar zelf eene tong heeft vane 
per inven Pe 
Hier eindigen, T! de pleitredenen van beide pare 
tijen, die wij, zoo het fchijnt , in geen goeden 
luim ‘aangetroffen hebben. Misfchien zouden zij, 
in een “gemeenzaam gefprek „zich beter“verftaan 
hebben’; maar nu heeft’ hun onbefcheiden’ pleidooi 
mij den tijd ontroofd , waarin ik voorgenomen had, 
nog zoo veel te gisfen en mede te deelen. Hunne 
tegenfttijdige gevoelens hebben mij in onzekerheid 
gebragt, en doen mij de hoop verliezen, om: eene 
befchrijving van den {maak uitte vinden, die u en 
mij 
