386 IETS OVER DEN SMAAKe 
mij zelven. voldoen zou. « Indien gij immers. van „mij 
eischte „dat ik „ zoo, al. niet. een, afgewerkt beeld , 
ten „minfte een fchemerenden omtrek vanden {maak 
ontwierp „ wat zou ik anders dan dit. weinige, kuns 
nen antwoorden, datde beeldfpraak der ouden mij 
ingeeft: | 5 | 
ApoLLo vvoert de Zanggodinnen ten reis het is 
een ftatige trein. „ Op ieders aangezigt ligt ernst en 
waardigheid, Met geregelden en afgemeten tred gaan 
zij zamen 5 maar fchijnen niet bij elkaar te behoo= 
ren, omdat, uit: een plegtig gevoel van eigen waar- 
de, ieder in ‘zich zelve verdiept is. Stichtend is 
deze optogt; maar de eerbied houdt den aanfchou-= 
wer op eenen afftand terug, en hij gevoelt den 
wensch niet in zich oprijzen: mogt ik deel hebben 
aan deze plegtigheid ! 
Wat beweging deelt zich in eens aan. het koor 
mede? De ffroeve ernst verdwijnt : opgeruimdheid 
en een vriendelijke lach” ontluiken op haar gelaat. 
Aller ledematen ontvangen eene gemakkelijker bui- 
ging. De flatige tred wordt een zedige „ maar vro- 
lijke en ongedwongen dans. Ziet! zij geven elkan= 
der de hand, en ftrengelen zich: zamen, en verwijs 
deren zich van malkaar, om in gedurig afwisfelen- 
de kringen en wendingen; fteeds fchooner gevlochs 
“ten groepen te vormen! — Van waar toch komt dat 
vernieuwde leven? van waar die ftemming tot zus= 
terlijke gezelligheid? 
De drie-Gratiën hebben zich onder het haodan 
gemengd: zij doorzweven ; zij verbinden en bezielen 
den. rei,met hare Bevalligheid, 
mn 
