390 / LISE De 
’s Morgens 5 als ac) daauw ‘des hemels 
„Struik en bloem in paarlen, Zet, 
Deelen, zelfs de renden 
In mijn kinderlijk gebed. 
En des avonds, “wen “het -duistert:, 
Roept een eindeloos verfchiet: O 
„ Waar een heir van fferren fonkelt ; » 
„olan vergeer Hij de aarde niet. 
Hij geleidt me op ’slevens paden 
Voedt de grasfcheur, kweekt de gen | 
En ‘verfpreidt zijn vaderzegen 
Zelfs in ' aaklig dal „des doods. 
Plender sik.emij in de lente „ 
Als gebloemte 't _00g bekoort ; 
Hem wijde ik me ‚ als ftorm_ en hagel, 
Na den oogst 5 den veldaans foort, 
ro 100. 
Zoe ik Hein voip zang niet wijden ? 
Hem niet loven, in „wiens hand 
Zelfs de raatlende onwersflagen. 
Zegen zijn voor, mensch en land ‚sn 
riek niet zingeatgedi habe breliopten 
Liefd'rijk leidend voor mij zweeft, | 
En die me eens, in 's aardrijks. boezem , 
pe Leven. in den dood, hergeeft ! —_ 
edn b/ 
Ar 
‚GAS1US, NANNING. 
