fpreid “wordt „daar “ligt hêt in”dégefteldheid’ der” 
tijden, “eri niemând heeft er fchuúld aan; vof‘ allen’ 
zijn fchuldig,-“Maar wanneer velen onder ú, die de 
natuur ‘tot vreedzaam” genieten, niet tot wetgevêén, 
en nog”tiïindér tot’ arbêiden beftemd heeft; wanneer 
zij hoopsgewijze’ tòt «ons ovêrkomert en ons helpen 
arbeiden “dan ‘zal het door twe fchuld zijn, dat de 
fmaak in gevaar gebragt wordt. | aah | | 
„ Wij ftortten onze zangen uit, én Teverden u 
_poëzij, maar gij komt, en gĳ wilt door kunst vere 
goeden, wat de natuur u geweigerd heeft. Gij ziet 
ons grepen ‘en zetten en ‘wendingen af: gij flooft 
én zwoegt: gij meet en lijmt, ef doof uwen Ónder= 
lingen naïöver brengt gij"het in die kunst zoo ver; 
dat uwe verzen fprekend naar pôëzij” gelijken. 
Wat zullen ‘wij doen? Is’ het woórbeëld’, “dat gi 
geeft, niet verleidelijk ? Het is toch niet billijk, dat 
gij ons ‘in het duister zoudt zetten , ‘en dat ook 
onze kunst niet fchitteren zou. “Zal het niet voor 
uwe rekening liggen „ Zoo de dichtkunst van lie= 
verlede ontaardt, en de taal hare eenvoudige kracht 
verliest? ' N 
ve Wij fchreven, waneer ‘het “noödig” was ; én 
leverden u doorwrochte ftukken 3 maar gij komt , en 
werkt onzen arbeid‘nog eens door en om en over, 
en uw werk gelijkt fprekend” naar “een goed ge= 
fchrift, — Wart ‘zullen wij doen ? wij” waren fchrij= 
vers , en” zullen wij nu onder de ‘groote’ menigte 
verzwolgen worden?” lievêr iets ‘meer gefchreven 
dan’ “wij anders zouden gedaan. hebben! Maar wie 
is er de oorzaak van, dat wij verleid worden, om 
minder goed te fechrijven’, én dat wij eindelijk , allen 
E te 
