IETS OVER DEN: SMAAK 371 
ien afwachten ;, en dan fpreken. Deze leveren 
niets 5 maar zij genieten ook weinig. - Dewijl zij 
echter gaarne fchijnen te genieten, zijn, zij inhet 
rijk der wetenfchappen nuttige burgers; die het ge 
bruik. of „het regt eener befchaafde opvoeding vol= 
gende ‚ het vertier. vermeerderen : eterszonder 
fmaak „ maar bij wie de fpijze aan den man gehol- 
pen wordt: | zi 
De twee andere door ons’ aangewezene -klasfen 
kunnen moeijelijk gefcheiden worden , omdat het 
ééne zelfde gewaarwording fchijnt te zijn , die de 
eene bij het werken, en de andere bij het genieten 
ondervindt. Ik zal dus geene onderfcheiding, kune 
nen maken, indien het flechts zeker is, wat wij 
vooronderftellen : want hoe overbodig ook de vraag 
fchijne: bij wie van beide de {maak eigenlijk -huis= 
vest , hare oplosfing heeft evenwel eenige zwarigheide 
Zal de genietende klasfe het antwoord geven ? 
s Ons (zegt zij) hoort de fmaak toe ‚ en eigenlijk 
‚vindt gij dien bij ons alleen. Bij ons is immers 
het regt der beoordeeling: naar onze. uitfpraak rigt 
zich -de fchrijver, de dichter „de kunftenaar.  Wane 
neer zij alle hunne talenten en vermogens te werk 
flellen, is het niet, omdat zij naar onze goedkeu« 
ring dingen , omdat onze lof. de. hoogfte belooning 
“voor hunne infpanning is? Niet de gewoonte alleen 
heeft dit regt bevestigd: men zou anders tot een 
tijdperk moeten kunnen opklimmen, waarin die gee 
woonte nog niet beftond, en waarom zou men 
hooger willen 4 dan de helden - eeuw „ door HOMERUS 
bezongen? Daar hoort gij-den Bard, met maatges 
zang en lier, het oor der dischgenhooten  ftreelens 
V.D. 3 Cc Reeds 
