356 OVER HETSONWEDER, 
Geen wonder, dat onkunde en bijgeloof de oud» 
heid voor dezelve deden fidderen3 dat’ men zich 
den blikfem voorftelde als vurige pijlen , onmiddelijk 
door Jupijn gefmeed en uit gramfchap op den aard- 
bodem neêrgefchoten. „ Wien wordt niet,” vroeg 
LUCRETIUS; » de adat beklemd, uit vrees voor 
„de Goden? Wién beven de leden niet van 
„ fchrik , als de aarde dreunt van de ratelende don= 
» derflagen , die doorde ruimte der hemelen rollen ? 
»„ Sidderen dan niet de volken der aarde , en de 
» trotfche koningen, uit angst voor de Goden, op 
„de gedachte, of niet, om eenig begonnen mis- 
» daad of vermetel woord „, de ontzagchelijke- tijd 
» der ftraffe met den’ eerften donderflag wordt 
„ aangekondigd „ en met den naast volgenden voor 
„‚ hun gekomen zal zijn 2” | 
Slechts bij dat volk der oudheid, hetwelk bevoor= 
regt was met het licht eener nadere openbaring , 
vond men, niet ten gevolge van meerdere natuur- 
kennisfe „maar van betere godsdienftige en zedelijke 
begrippen, voorftellingen aangaande het onweder „ 
meet -ftrokende’ met de volmaaktheden van het 
Opperwezen , en minder verontrustende voor den 
fterveling. Met welk een godsdienftig gevoel be= 
zong niet Zsraëls koninklijke dichter het onweder, 
gelijk het in Palestina doorgaans in het Westen 
opkomt, heendrijft over de-Middellandfche zee, tot 
boven den Zibanon, dáár losbarst en aftrekt” naar 
de Arabifche woeftijn! Bij de aanfchouwing van dat 
tooneel werd ‚hem de, borst nier beklemd, noch 
beefden zijne leden. uit. vrees voor. de. Goden ; maar 
/ i i ge 
