VOLGENS: CICERO,’ 335 
fel gedreven, vestigen de menfchen een vast verblijf 
op eene veilige plaats, en (laan er hunne wonin- 
gen op, en noemen deze verzameling eene ftad of 
burgt. Opmerkelijk is het, hetgeen scipio er bij= 
voegt ‚ dat zulk eene ftad hier en daar plaatfen bevat 
ten openbare dienfte des volks ‚en tempelgebouwen 
voor de Goden. Deze twee denkbeelden zijn bijna 
onder alle de oude volken omaffcheidelijk geweest. 
Eene openbare plaats in het midden der ftad aan 
te leggen, waar het recht wordt gefproken , waar 
de belangen van den ftaat worden overwogen; en 
op de hoogten, rondom die verzamelplaats, tempe- 
len te flichten ter eere der Goden. Het was hun 
innig geloof aan de Voorzienigheid, als beheer- 
fcheresfe der menfchelijke zaken „ dat hen fteeds 
aan deze leer vastgehecht hield; en bij hen Gods- 
dienst en flaat in het naauwfte verband bragt. 
Als bĳ rraro en Cicero deze redetwist over den 
besten regeringsvorm met de bekoorlijkfte befchrij 
ving van de onfterfelijkheid wordt befloten ; dan is 
dit geen fchitterend dichterlijk kleed, dat zij over 
een dor, wijsgeerig betoog willen ten toon fprei- 
den , maar de eigen natuurlijke loop van hunne 
befpiegelingen over den ftaat moest hen opvoeren 
tot de hoogere wereld , waarvan de zichtbare de 
weerfchijn is. Daarom eindigen ook zoo dikwijls de 
Griekfche treurfpelen met een? god ten tooneele te 
voeren, niet omdat de dichterlijke genie van eenen 
SOPHOCLES geene andere ontknooping wist te ver- 
zinnen , maar omdat, ook naar zijne denkwijze, 
geen menfchelijk bedrijf, zonder hoogere tusfchen- 
komst , wordt volvoerd, 
Dan , 
