VOLGENS CICERO, _33r 
Het moge ons voorzeker bevreemden; dateen 
Romein op zulk eene wijze over de Grickfehe Let- 
teren en Wijsbegeerte durfde fpreken , daar hij 
toch zich zelven wel bewust was,-dat nooit een 
dichter of fchrijver onder zijne landgenooten de flift 
in de hand nam, of hij koos een Grieksch voorbeeld 
ter navolging. Wijt het echter niet aan CiceRo’s 
bijzondere eigenliefde of ijdele eerzucht, ‘maar “aan 
den volkstrots der Romeinen in het algemeen , dien 
ik zoo even aanwees. | | 
Voor den Romein , opgevoed in de begrippen 
zijner natie, was Rome het middelpunt, werwaarts 
alle zijne gedachten zich keerden. Het denkbeeld 
van fterkte, van macht, van glorie en eeuwigdurend- 
heid lag voor hem bevat in den naam van Rome 
alleen. 
Die heilige flad met- haar gebied ; zoo ee het 
door zijne heldhaftige vaderen in Ztalië was geves= 
tigd, en zich over Afrika en Gallië had uitgebreid, 
als eene Godheid in eere te houden, te handhaven 
tegen alle geweld, en met een bolwerk van wetten 
en inftellingen te verfchanfen; dat was de hoogfte 
en vroomfte gedachte, die ooit in het hart en hoofd 
van een echt Romein kon oprijzen, Van daar-die 
onvermoeide werkdadigheid in vrede en oorlogstijd, 
die prachtige eerbewijzen aan den overwinnaar, die 
verachting jegens den overwonnenen. Rusteloos van 
het eene bedrijf naar het andere gejäagd, vond de 
Romein noch tijd noch lust, om de gebeurtenisfen „ 
die elkander verdrongen , in bevalligen (tijl op te 
teekenen , en hare oorzaken en gevolgen gade te 
IJ 5 flaan, 
