VOLGENS” CICEROs- 325 
zeg ik 3 want cicero: fchetst- in”-zijne -gefprekken 
niet. den troebelen «tijd; toen hij dezes boeken 
fchreef-, en-de koorts der eerzucht de hechtheid der _ 
oude beginfelen had verwoest. » Anderen - mogten 
hem « raden „om «zich zelven als hoofdperfonaadje 
fprekende inte -voêren , en zijne tijdgenootendoor 
zijn gezag en voorbeeld te leeren-;wat het’welzijn 
des ftaats van hen-eischtes, De voorzigtige fchrijver 
had een te juist oordeel, «om nietsin té zien hoe 
gevaarlijk. het is ‚ openlijk als kampvechter op te 
treden voor of tegen den geest van dien tijd „waarin 
hij zelf een zoo gtooten rol op het ftaatstooneel had 
vervuld. Daarenboven bezielde. hem -de „teedere 
zucht die -aan alle. gevoelige harten eigen is, om 
zich de dagen. van. het verledene onder behagelijke 
kleuren voor den geest te roepen, en in hunnè 
befpiegeling balfem te vinden voor de fmart, dië de 
vreeze der toekomst bij hem veroorzaakte. 
Het is de edele sciPro, de zoon van P, AEMILIUS, 
en de aangenomen kleinzoon van den.grooten AFRI« 
CANUs, de kweekeling van rorLvBIus, en de held 
van den laatften Punifchen oorlog, in wiens bêgaaf= 
den mond cicero de gefprekken legt, die wel uit 
zijne «eigen pen vloeiden, doch geenszins verfchilden 
van de gedachten, die ook screro bezielden, als hij 
over Rome en de toekomst fprak. 
_ Het was feesttijd te Rome, De deur der raadzaal 
was gefloten 3 de ftem der redenaars en rechteren 
zweeg. Het volk „gaf zich over aan luidruchtige 
vermaken; doch de aanzienlijke ambtenaren , vere 
moeid van zorg, ontvloden de flad, en fmaakten 
IJ a voor 
