f 
818 TIiTUS POMPONIUS ATTiCys, 
der den: naam van burger te betwisten , was niet 
anders dan de regten der menschheid met voeten: te 
treden 3 en, waar blijft immer ‘het vaderland behoue 
den, waar de menschheid verloren gaat? —  Nim- 
mer ‘toch, M. Hb kan het den wijzen ontgaàn , dat 
niet de menschheid om “het “vaderland , maar “dat 
het waderland’om de menschheid beftaat. Deze is 
de lichtende fakkel, welke hare ffralen fpreidt van 
het eerfte oogenblik der fchepping af-tot aan dat, 
waarin het den Schepper zal behagen, den kring, 
welke zij in de oneindigheid befchrijven moest, tê 
fluiten. Zij ‘isde wetgeeffter van ons beftaan en 
wezen hier’ op aardez als Aare dienaren zijn wij 
in maatfchappijen verzameld, en , naar de onverfchil- 
lige verwisfelingen van ‘tijden en plaatfen , burgers 
van onderfcheidene volken. Zij beheerscht alle na= 
tien, alle hemelftreken , alle regeringsvormén 3 zij 
alleen houdt de fchaal-van het geluk des een in 
handene | 
Arricus ‘beminde zijn vaderland, als de getuige 
van zijne geboorte, de befchermfter-van zijne jeugd, 
de voedfter van zijne genoegens; hij vereerde de 
openbare rust, zonder welke geene, der mensch. 
heid heilige, inrigtingen kunnén vruchtbaar zijn 3 
hij gehoorzaamde de beftaande wetten, zonder wel 
ken geene rust kan worden gehandhaafd; hij eer= 
biedigde de regering der beftaande overheid „ zonder 
welke geene wetten kunnen “gelden. Gelijk een. 
dankbare zoon de zorgen zijner moeder met liefde 
vergeldt, zoo onderfteunde hij ook alle nuttige ine 
rigtingen„ door welke het vaderland bloeien kon; 
_ hij 
